daylight

เมื่อย้อนกลับไปสมัย ม.ปลายหัวเกรียน ตูมีแฟนคนนึง(หน้าตาแบบนี้ตูก็เคยมีแฟนนะเว้ย)

พ่อแม่เรารู้จักกัน เรารู้จักพ่อแม่เขา เขาก็รู้จักพ่อแม่เรา

เรารักกันมาก ตลอดช่วงเวลามัธยม ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด มากินข้าวที่บ้านด้วยกันบ่อยๆ

บางที่ก็ไปไหนมาไหนแบบสองครอบครัว

ชิวิตมันน่าจะลงเอยด้วยการแต่งงานแล้วสองครอบครัวนี้ก็เป็นทองแผ่นเดียวกัน

แต่ชีวิตมันไม่ได้จบที่แค่มัธยม ชีวิตยังมีมหาลัยต่อออกมาอีกติ่งนึง

เธอเข้าพยาบาลมหิดล ส่วนผมเรียน ม. เกษตร ชีวิตมันก็หักเหตรงนี้แหละ ผมไม่ได้ใส่ใจอะไรเธอเลย

ผมก็อิสระ โผบิน สายลมและแสงแดดไปวันๆ

แล้ววันนึงเธอก็ชวนผมไปงานราตรีสีขาว ผมก็ใส่เสื้อยืดกางเกงยีนไป แต่เธอเตรียมกางเกงสเลค เสื้อเชิ้ต

รองเท้าหนังไว้ให้ ผมก็ใส่ชุดที่เธอเตรียมไว้ให้ แฟนเพื่อนๆเธอเป็นนายร้อยกันหมด

(ผมก็ไม่เข้าใจวัฒนธรรมนี้ว่ะ ว่าทำไมพยาบาลต้องมีแฟนเป็นนายร้อย)

เขาถาม ว่าผมเรียนที่ไหน ผมตอบไปว่าเรียน ม เกษตร แต่ทุกคนทำหน้าเฉยๆ ไม่หือไม่อือ

จากที่ผมเคยบอกกับใครๆว่าผมเรียน ม เกษตรแล้วมันดูเท่มาก (จากสังคมชนบทที่เอ็นท์ติด)

แต่ นี่เหมือนผมกระจอกไปเลย แล้วเค้าก็ออกไปเต้นรำกัน มีผมคนเดียวที่ไม่ออกไป เธอก็นั่งอยู่กับเรานะ

แล้วเค้าเปิดเหล้าเรด มีผมคนเดียวที่นั่งกิน จนคนอื่นมองด้วยสายตาแปลก ๆ

"สังคมของเรามันห่างชั้นเกินไป"

มีนร.นายร้อยเข้ามารุมจีบเธอมากมายผมรู้สึกได้ถึงระยะห่างระหว่างชนชั้นของเธอกับผม

เธอโทรมาผมก็ไม่ค่อยรับ บอกไม่ว่างมั่งอะไรมั่ง

แล้วช่วงนั้นเป็นช่วงที่ผมเที่ยวผับ มีสาวมากหน้าหลายตาเข้ามาวนเวียนแล้วจากไป

ผมหาเรื่องเธอบ่อยๆ จนเราห่างๆกันไป... จนเธอมีแฟนใหม่เป็น นายร้อย

คงเพราะเธอขาดบางสิ่งในชีวิตไป แล้วนายคนนั้นก็เข้ามาเติมเต็ม ผมไม่โกรธ หรือโทษใครเลย

"เพราะสังคมเรามันต่างกันเกินไป"

แต่แล้ววันหนึ่ง เธอโทรมาบอกว่าเธอ จะแต่งงาน แล้วเราก็ได้คุยสารทุกข์สุขดิบกันต่างๆนานา

เหมือนกับว่าเรื่องราวต่างๆมันเกิดขึ้นเมื่อวาน เธอบอกว่าเธอยังใส่บาตรวันเกิดให้ผมทุกปี

มารู้ภายหลังว่าเธอต้องต่อคิวหยอดตู้ ต่อแถวยาวๆ

พอเราไม่ว่างหรือไม่รับเธอก็ต้องไปต่อแถวใหม่เพื่อ คุยกะผมสองนาที

ผมงี้น้ำตาไหลพราก เธอบอกกับผมว่า "เรานึกว่าเธอไม่ได้รักเราแล้ว"

ทั้งหมดนี้เป็นเพราะ ผมสร้างกำแพงขึ้นมาปิดกั้นเองแท้ๆ

ความจริงเค้ารักเราโดยไม่ต้องดูความเหลื่อมล้ำทางสังคมอะไรเลย

"มันไม่มีหรอกไอ้คำว่าต่างกันเกินไปหนะ "

รักก็คือรัก จะหาเหตุผลอะไรล่ะ

ปล.ขอให้เธอมีความสุข ตลอดไปนะ ....